Abseilen, klimmen, zwemmen, gloeiwormen en zoveel

Nieuw Zeelands nieuws van de dag: we hebben geen idee, zijn de hele dag ondergronds geweest…

Ons nieuws van de dag: Vandaag hebben we duidelijk de tocht aller tochten gemaakt. Maar liefst 8 uur lang hebben wij ons leven af laten hangen van wat touwen en gespen en raasde de adrenaline door ons lijf.

Samen met één ander stel en twee gidsen, startte onze dag met een korte wandeling naar de ingang van de Waitomo Cave waar allerlei touwen naast een platform hingen. Keek je naar beneden dan zag je daar alleen wat bomen en daaronder een diep zwart gat tot ongeveer 30 meter diepte. Het water onder ons hoorden we wel, maar zagen we niet. Dat was op 100 meter diepte en daar moesten we heen! Na vastgeketend te zijn aan een touw mochten we één voor één een stap in die diepe afgrond maken….een kleine stap misschien, maar best een moeilijke om te maken, zonder angst, twijfel en zenuwen te voelen…

Nadat we die stap eenmaal gemaakt hadden, hingen we daar een tijd om je comfortabel te voelen. Held Marcel met hoogtevrees vond het niet eens eng! En zo gingen wij in ongeveer 30 minuten tijd geleidelijk aan naar beneden, door simpelweg een touwtje door je handen te laten veren. We hadden een prachtig uitzicht doordat de zon (die vandaag eindelijk weer scheen) precies door de opening van de grot naar beneden scheen. De foto’s spreken voor zich.

Eenmaal beneden aten we wat en vertrokken vervolgens het donker in. Achter elkaar legden we de komende uren vervolgens een route van 2 km af die ons weer boven zou brengen. Het was een behoorlijke uitdaging en ik (Danielle) maakte me erg druk om mijn enkel, omdat we veel moesten klimmen, door de rivier moesten klauteren vol stenen en zonder zicht, maar dankzij mijn brase voelde ik me iets zekerder.

We hebben van rotsen gesprongen, tussen stalagnieten en stalagtieten door gekropen, tegen de stroom in moeten zwemmen, via touwen onszelf omhoog de rotsen op moeten trekken, door watervallen heen gelopen en door spleten en kieren moet kruipen. Als afsluiting kregen we een minuut of tien om bij te komen van al ons geklauter toen we bijna boven waren en genoten van alle gloeiwormen die in de grotten leven. Net kerstlichtjes!

Helaas moesten we toen we na 2 km de grot uitkwamen nog een stuk over de weilanden teruglopen. Voor Marcel, die zo fit als een hoentje is geen probleem, maar Danielle die DUIDELIJK geen conditie heeft nog een behoorlijke opgave. Been voor been sleepte ik mezelf naar voren om vervolgens halfdood neer te vallen bij de bbq waar onze dag eindigde. Het was geweldig, maar op dit moment voelt mijn lichaam het tegenovergestelde. Elke spier in mijn armen, benen, billen, nek, rug en waar dan ook voel ik…..maar het was het absoluut waard!